Posted on Leave a comment

Tips van de programmeur

De laatste 2,5 jaar probeer ik uit mijn eigen comfort zone te komen in verschillende aspecten van mijn leven. Al jaren ga ik graag naar het theater, maar merkte wel dat ik het hierin redelijk veilig speelde. Vaak ging ik naar voorstellingen van bekenden, of naar voorstellingen waar ik al veel over gehoord of gezien had en daarbij wist dat ik hem wel leuk zou vinden. Maar eigenlijk wilde ik wel wat uitdaging.

Doordat ik als vrijwilliger bij Ashtonia gewerkt heb drie seizoenen, heb ik Peter Kolsters leren kennen. Erg handig, want hij heeft voor het seizoen 2019-2020 als programmeur de voorstellingen voor theater Figi geboekt. En samen met een medevrijwilliger eens de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd om tips voor voorstellingen die we niet mochten missen.

Ondertussen ligt er dus een boekje op mijn bureau met alle voorstellingen van dit theaterseizoen met bij een hele reeks aan voorstellingen een aantekening. Van voorstellingen die ik eigenlijk niet mag missen, tot voorstellingen die Peter wel wat voor mij vond.

Zo nu en dan, op de momenten dat ik wat afleiding kan gebruiken, pak ik het boekje er bij om te zien welke voorstellingen er voor die periode worden aangeraden. Zo ben ik naar een horror voorstelling geweest, terwijl dit absoluut niet mijn genre is. Maar desondanks vond ik deze productie ontzettend goed in elkaar zitten en kan ik er geen spijt van hebben dat ik hierheen ben gegaan.

Of nog zo’n pareltje die ik ondertussen hebben mogen zien hierdoor: zangeres LAVALU met haar show Midair. Een prachtige combinatie van klassieke en popmuziek. Als ik de omschrijving alleen in het gidsje had zien staan, was ik waarschijnlijk niet naar de voorstelling gegaan. Maar door de tip en het feit dat ik even het huis uit wilde, heb ik een prachtige avond gehad. En stiekem draai ik de muziek van LAVALU nu regelmatig als ik aan het werk ben. Lang leve Spotify, zeg ik dan maar.

Als ik mensen een tip mag geven: durf om tips te vragen voor theatervoorstellingen. Dat je nog niet van iemand, of een groep, gehoord hebt, hoeft namelijk zeker niet te betekenen dat een voorstelling niet goed is. Misschien heb je geen programmeur in je omgeving die tips kan geven, ik snap dat niet iedereen deze luxe heeft. Maar wellicht heb je wel een bekende die graag naar het theater gaat, of misschien bij een theater werkt. Vraag het eens na en wellicht krijg je pareltjes van tips, waarbij je je eigen horizon kan verbreden.

Het is tijd voor mij om mijn boekje er weer eens bij te halen en te zien naar welke voorstelling ik nu eens zal gaan… Dank je wel, Peter, voor al je tips!

Posted on Leave a comment

Horror – Jakop Ahlbom Company – Programmeurspresentje – Theater Figi

In juli boekte ik zonder veel onderzoek te doen het programmeurspresentje bij Theater Figi. Vier voorstellingen in verschillende genres door het jaar heen. Daarnaast was de programmeur enthousiast over de voorstellingen die hij geboekt had, dus ik heb vertrouwen in hem gehad. Pas nadat het theaterseizoen begonnen was, ben ik verder gaan kijken naar de vier voorstellingen… En dan zit je ineens bij een horror voorstelling, terwijl dat het genre is wat je met het uitzoeken van films standaard meteen overslaat.

Maar ondanks het feit dat horror absoluut niet mijn genre is, ben ik de dag na mijn verjaardag toch naar het theater gegaan. Wel verruilde ik mijn stoel op de eerste rij, voor een stoel achterin de zaal. Iets in mij vertelde mij dat dit verstandiger zou zijn. Plus door achterin de zaal te zitten kon ik naar de geluidstechnici kijken die op dezelfde rij zaten en tijdens de voorstelling vond ik nog een stukje techniek wat ik kon bestuderen.

Alleen was ik, zodra de voorstelling begon, wel direct geïnteresseerd in wat er op het podium gebeurde. Niet alleen de cast, maar ook het decor trok meteen de aandacht. De relatief kleine cast van acht vertelden hun verhaal verdeeld over de drie delen van de set: de woonkamer, de keuken en de tuin. En door het gebruik van licht, of het openen/ sluiten van een gordijn werd de aandacht getrokken naar het deel waar de belangrijkste verhaallijn plaats vond. Of in sommige gevallen was het beeld wat geprojecteerd werd op het scherm tussen de woonkamer en de keuken hetgeen wat het verhaal voor een moment vertelde.

Wat voor de horrorliefhebbers misschien iets is waar ze over twijfelen, als ze horen over een horror voorstelling in het theater, is of de effecten wel goed overkomen. Want ja, hoe doe je de special Effects die ze in films gebruiken op een podium? Op het moment dat je in het verhaal zit zijn er genoeg momenten waar de productie hun effecten ontzettend goed laten uitkomen. Oké, je ziet misschien niet het moment waarop een bezeten lichaamsdeel wordt afgehakt, maar de effecten die erbij horen dan weer wel… Inclusief het feit dat bovengenoemd bezeten lichaamsdeel zijn eigen leven leidt op het podium. Natuurlijk komen er ook klassieke effecten voorbij, zoals een hoofd wat 360 graden draait, een tong die uitgetrokken wordt en alien-achtige wezens die overal vandaan komen.

Pas op het einde van de voorstelling merk je aan de spelers in hoeverre zij naast acteurs ook daadwerkelijk dansers zijn. In de laatste vechtscene valt het op hoe zeer dans gebruikt is als een basis in de choreografie hiervoor. Maar het is niet storend voor degene die niks hebben met (moderne) dans. 

Op het moment dat je je laat meesleuren in het verhaal, zullen horrorliefhebbers deze theatervoorstelling zeker kunnen waarderen. En zelfs ik, die absoluut niet van horror houdt, heb deze voorstelling kunnen waarderen… Maar ik moet dan wel bekennen dat ik naast het volgen van het verhaal meer gelet heb op het theatrale en de techniek. Plus ik heb op strategische momenten even naar de technici gekeken in de zaal. Wel is Horror een show die samenhangt met uitstekend teamwork tussen de cast en crew.

Naar mijn mening is de voorstelling Horror van de Jakop Ahlbom Company zeker een aanrader, ook voor mensen die normaal liever een horrorfilm aanzetten dan naar het theater gaan. Maar ook voor theater liefhebbers die normaal niet zo van de horror zijn. Het is een uniek stuk theater.

Maar stiekem was ik persoonlijk wel blij dat ik nog enkele bekenden tegenkwam na de voorstelling om even wat mee te drinken, zodat ik niet alleen door het donker naar huis hoefde te lopen.