Posted on 2 Comments

Een manuscript… en nu?

Schrijven zit er bij van kinds af aan al in. Met name het schrijven van verhalen. Heerlijk even weg uit de dagelijkse sleur en bedenken wat er in een alternatieve wereld zou kunnen gebeuren. Over het algemeen kan ik altijd wel een verhaal bedenken, aan fantasie geen gebrek. Maar een verhaal van begin tot einde schrijven? En bewust een verhaal vormen? Dat heb ik pas enkele jaren geleden echt voor het eerst gedaan,

Na enkele variaties op een verhaallijn waar ik geen afscheid van kon nemen, besloot ik voor mijzelf een roman te schrijven. Een verhaal van begin tot einde. Heel bewust schrijvend naar het doel om een manuscript af te ronden. Met research doen, naar de plek waar het verhaal afspeelt afreizen voor het juiste gevoel en proberen te schrijven op een manier dat men het boek wilt uitlezen.

Het kostte mij zo’n drie jaar om het verhaal wat ik wilde vertellen af te ronden. En ik was zo ontzettend trots op het resultaat, dat ik al snel de eerste mail naar een uitgever stuurde. Er volgde er nog een aantal en liet zelfs een aantal versies uitprinten.

Maar vervolgens hoor je niks, of je krijgt een algemene afwijzing.

Er zijn best veel mensen die tegenwoordig schrijven en proberen hun eigen werk uit te geven via uitgevers. Helaas is het niet heel makkelijk om er tussen te komen. Maar hierdoor is er ook een markt ontstaan voor internetuitgevers. Uitgevers waarbij je in eigen beheer boeken kan uitgeven. Soms door zelf voor de kosten van het drukken op te draaien, of via een uitgever die de kosten betaald. Dit heeft dan wel als nadeel dat je niet veel zal krijgen van de opbrengsten.

Ik heb een manuscript voor een roman, waarvan ik mij kan indenken dat het wellicht niet het meest commerciële onderwerp is. Niet iedereen is geïnteresseerd in het theaterwezen, helaas. Hierdoor ben ik de laatste tijd aan het nadenken wat ik zal doen met mijn manuscript. Gooi ik het verhaal online in de hoop zo lezers te vinden? Of laat ik mijn roman uitgever via de internetuitgever via wie ik mijn gedichtenbundel heb laten uitgeven? Of doe ik het toch volledig in eigen beheer met een eigen marketingplan?

Voor elke schrijver is het een eigen keuze om te maken en iets om serieus over na te denken. Naar mijn mening is geen enkele keuze hierin verkeerd. Het is alleen wel een keuze die bewust gemaakt moet worden. Want met zelf uitgeven moet je er ook aan denken dat zaken als het coverontwerp, editen en de complete marketing en PR zelf gedaan moeten worden.

De komende tijd ga ik dus mijn pro- en con lijstjes maken om beslissingen te nemen, want klaar om mijn manuscript naast mij neer te leggen? Nee, daar is het nog veel te vroeg voor! Ik hou jullie op de hoogte.

Werken aan het manuscript, ondertussen 3 jaar geleden.
Posted on Leave a comment

Productief met een kop thee

Werken in het Grand café Figi in Zeist met een kop thee

Soms is het niet altijd even makkelijk om een fulltime baan, een huishouden en werk als ZZP-er te combineren. Je maakt soms flink wat uren en het is dan ook belangrijk om tijd goed in te delen voor jezelf. Maar dat is natuurlijk niet altijd even makkelijk wanneer je voor een groot deel je eigen tijd kan indelen. Want zeg nou zelf: het is toch fijner om met een lekker drankje en een zak chips op de bank te zitten en een goede film te kijken, dan na een drukke werkdag nog even je eigen laptop aan te zetten om toch nog even die teksten uit te werken.

Al ben ik pas enkele maanden als ZZP-er aan de slag, is het voor mij wel altijd een kwestie van structuur geweest. De plannen om naast een baan van 32 uur te beginnen met een eigen bedrijf waren er al een tijdje, maar soms is het nog best lastig om de stap te zetten en het gewoon te doen.

Vreemd genoeg ben ik er eigenlijk een beetje erin gerold. Ik had een baan voor 32 uur in de week en kreeg de mogelijkheid om een extra rol te spelen bij Ashtonia, waar ik als vrijwilliger al aan de slag was. Hierdoor was ik ineens al in januari druk bezig in mijn avonduren om allerlei dingen te regelen. Ik vond het leuk en kon daardoor makkelijk thuis komen na mijn werk, mijn eigen laptop aanslingeren en nog even twee uur werken aan documentjes, mailtjes beantwoorden en roosters in elkaar zetten.

Tijdens Ashtonia was het nog makkelijker: als ik op kantoor klaar was, ging naar de locatie toe om de werkdag af te sluiten met een dienst als vrijwilliger. En de dagen dat er geen voorstellingen waren, had ik in de avonden vrij nadat de mailbox bijgewerkt was.

In deze tijd startte ik ook als ZZP-er, waardoor het soms wel lastig te combineren was. Het was niet eens vreemd om ruim 60 uur in de week te werken op een gegeven moment. Maar als je iets doet met passie, dan is het vol te houden.

Maar na de regelmatig van Ashtonia, merkte ik wel dat het ineens lastiger was om na het werk productief te zijn voor mijn eigen bedrijf. Teksten schrijven stond me wat tegen, of ik vond simpelweg de inspiratie niet om de woorden die in mijn hoofd rondspookte op papier te zetten. Ik had ook geen klanten op dat moment en het was ineens moeilijk om weer het hele workaholic beest in mij aan te slingeren.

Op het moment dat ik mijn laptop een dag onder de arm nam, omdat ik mij zat te irriteren aan mijn eigen gebrek aan productiviteit, hervond ik mezelf weer. Aan een tafeltje in een grand cafe met een kop thee had ik ineens een opdracht waar ik al een week of twee tegenaan zat te hikken binnen een half uur af.

Ondertussen zit ik dus regelmatig op de vrije dag van mijn werk een paar uur in een cafe met mijn laptop om te werken. En in plaats van een post schrijven, terwijl je tussendoor ook nog aan het koken/ schoonmaken/ opruimen bent, zit ik nu een paar uur aan de thee. En schrijf ik in twee uur tijd meer teksten dan ik op een dag thuis zou doen.

Ik zeg: Proost! Op een goede productiviteit met een lekkere kop thee.