Posted on Leave a comment

The Ashton Brothers – A Medicine Show – Theater Figi, Zeist

Eigenlijk zouden the Ashton Brothers gaan werken aan een nieuwe show, maar de Corona pandemie zorgde ervoor dat alles even compleet anders ging dan verwacht. Optreden was ineens niet meer mogelijk… Maar met de versoepelingen die per 1 juli in gingen, waren er ineens weer mogelijkheden en daar hebben de heren op een goede manier gebruik van gemaakt. Zij maakten voor een aantal oude acts een nieuw sausje, voegde er een maaltijd aan toe en voilà: een show van een uur met een maaltijd, twee shows op een dag en 130 mensen per keer in de zaal. A Medicine Show was geboren.

Als je rond 5 uur, of half 9 bij Figi aankomt, word je verwelkomt met het enthousiast knipperende Ashton Brothers bord aan de gevel. Je krijgt meteen handgel aangeboden door een vrolijke medewerker met een spatscherm (met snor). Wij mochten met de late voorstelling na het scannen van de kaarten meteen doorlopen naar boven, waar de vooraf opgegeven maaltijd afgehaald kon worden. Met twee keer 130 gasten krijg je de maaltijd in bakjes, maar worden wel vers bereid in de keukens van Figi. Er is boven ook een bar aanwezig om drankjes te kunnen kopen voor bij de maaltijd. De lange tafels hebben genoeg plekken voor iedereen met 1,5 meter tussen elkaar.

Voor het naar de zaal gaan staat er bij de bar van de bioscoop nog een gratis drankje klaar, of is te bestellen. En dan begint de gekkigheid al, als de heren zelf de mensen de zaal binnenloodsen. Op stoelnummer worden mensen aan een kant de zaal binnengelaten, omgeroepen door Pim Muda. Friso van Vemde, Joost Spijkers, Timo Bakker en Guyllaume Wibowo zorgen er vervolgens voor dat je “gedesinfecteerd” je plek in de zaal kan innemen… Uitgedorst in ponchos en de vrolijk besnorde spatschermen, of vanaf een veilig plekje in de zaal.

Al zijn de acts die in de show voorkomen gehaald uit hun eerdere shows, betekent datniet dat je precies weet wat je te wachten staat als je de show ziet. Ook is de show actueler dan je zou verwachten met acts die al ouder zijn. Want zeg nu zelf: wie kan er geen medicijn gebruiken, na alle maanden met weinig leuke dingen, veel thuis zitten en elke keer maar weer afwachten of, en zo ja welke, versoepelingen zullen plaats vinden.

Naar mijn mening weten de Ashton Brothers een goede show neer te zetten, die ook in een zaal met 130 mensen meekrijgt in de grappen en grollen op het podium. Het beste medicijn is lachen, en A Medicine Show maakt zijn naam zeker waar als goed medicijn.

De Ashton Brothers spelen A Medicine Show nog tot eind juli in Zeist en er staan ook voor het laatste weekend in augustus shows gepland in Zwolle. De kaarten gaan hard, vanwege het aantal mensen wat de zaal in mag per voorstelling, dus zorg dat je op tijd je kaarten koopt via de Nederlandse Theater Kassa.

The Ashton Brothers met A Medicine Show in Theater Figi in Zeist, compleet Coronaproof en met maaltijd.
Posted on Leave a comment

Toch een trots moment

In juni werd ik als naald in de hooiberg aangenomen bij een bedrijf om mee te werken aan een project. Een project waarbij ik met zowel onderwijs als zorg bezig kon zijn, twee werkvelden waar ik door de jaren heen al mee bezig ben geweest. En al snel was ik enthousiast over het product waar we naar toe zouden werken… En vandaag werd deze gepresenteerd.

De zorg inspirator is een website gemaakt voor medewerkers in de zorg. Een tool om opties te zien voor loopbaan mogelijkheden. Wat kan je doen met een bepaalde opleiding? Of welke opleiding kan je doen om door te groeien naar je droomfunctie? En wat past er bij jouw interesses en sterke punten?

Al werk ik zelf niet in de zorg, de functionaliteit van de website zijn zeker erg interessant. Websites als de zorg inspirator zouden er als je het mij vraagt meer mogen zijn. Simpelweg omdat de site opties geeft voor de toekomst en wees nu eerlijk: veel mensen denken er wel eens over na om hun leven om te gooien. Maar hoeveel mensen durven het te doen? Een beetje steun om de opties te zien is dan alleen maar fijn.

Dus ja, ik ben trots op het project waaraan ik heb mogen meewerken en het product wat er nu staat. Dus werk je in de zorg, of wil je in de zorg gaan werken? Dan raad ik je aan om eens op http://www.zorginspirator.nl te kijken. Durf in de toekomst te kijken!

Thee met een cupcake om de lancering van de Zorg inspirator te vieren
Posted on 2 Comments

Een manuscript… en nu?

Schrijven zit er bij van kinds af aan al in. Met name het schrijven van verhalen. Heerlijk even weg uit de dagelijkse sleur en bedenken wat er in een alternatieve wereld zou kunnen gebeuren. Over het algemeen kan ik altijd wel een verhaal bedenken, aan fantasie geen gebrek. Maar een verhaal van begin tot einde schrijven? En bewust een verhaal vormen? Dat heb ik pas enkele jaren geleden echt voor het eerst gedaan,

Na enkele variaties op een verhaallijn waar ik geen afscheid van kon nemen, besloot ik voor mijzelf een roman te schrijven. Een verhaal van begin tot einde. Heel bewust schrijvend naar het doel om een manuscript af te ronden. Met research doen, naar de plek waar het verhaal afspeelt afreizen voor het juiste gevoel en proberen te schrijven op een manier dat men het boek wilt uitlezen.

Het kostte mij zo’n drie jaar om het verhaal wat ik wilde vertellen af te ronden. En ik was zo ontzettend trots op het resultaat, dat ik al snel de eerste mail naar een uitgever stuurde. Er volgde er nog een aantal en liet zelfs een aantal versies uitprinten.

Maar vervolgens hoor je niks, of je krijgt een algemene afwijzing.

Er zijn best veel mensen die tegenwoordig schrijven en proberen hun eigen werk uit te geven via uitgevers. Helaas is het niet heel makkelijk om er tussen te komen. Maar hierdoor is er ook een markt ontstaan voor internetuitgevers. Uitgevers waarbij je in eigen beheer boeken kan uitgeven. Soms door zelf voor de kosten van het drukken op te draaien, of via een uitgever die de kosten betaald. Dit heeft dan wel als nadeel dat je niet veel zal krijgen van de opbrengsten.

Ik heb een manuscript voor een roman, waarvan ik mij kan indenken dat het wellicht niet het meest commerciële onderwerp is. Niet iedereen is geïnteresseerd in het theaterwezen, helaas. Hierdoor ben ik de laatste tijd aan het nadenken wat ik zal doen met mijn manuscript. Gooi ik het verhaal online in de hoop zo lezers te vinden? Of laat ik mijn roman uitgever via de internetuitgever via wie ik mijn gedichtenbundel heb laten uitgeven? Of doe ik het toch volledig in eigen beheer met een eigen marketingplan?

Voor elke schrijver is het een eigen keuze om te maken en iets om serieus over na te denken. Naar mijn mening is geen enkele keuze hierin verkeerd. Het is alleen wel een keuze die bewust gemaakt moet worden. Want met zelf uitgeven moet je er ook aan denken dat zaken als het coverontwerp, editen en de complete marketing en PR zelf gedaan moeten worden.

De komende tijd ga ik dus mijn pro- en con lijstjes maken om beslissingen te nemen, want klaar om mijn manuscript naast mij neer te leggen? Nee, daar is het nog veel te vroeg voor! Ik hou jullie op de hoogte.

Werken aan het manuscript, ondertussen 3 jaar geleden.
Posted on

Frozen the Musical – St. James Theater – New York City

Broadway en Disney zijn tegenwoordig bijna in één adem te noemen. De gemiddelde Disney musical zorgt voor een goede stroom bezoekers doordat mensen de verhalen en een deel van de liedjes kennen vanuit de films. Plus het is een goede manier om kinderen mee te nemen naar hun eerste musical op de “Big White Way”. Frozen is absoluut een publiekstrekker sinds de musical opende in het prachtige St. James Theater, vlak aan Times Square.

Na een verbouwing van het St. James theater om de Frozen te kunnen huizen opende de musical haar deuren in maart 2018. Dit maakte Frozen de derde Disney musical die momenteel op Broadway speelt, naast The Lion King en Aladdin.

Ik was op bezoek bij mijn vrienden in Connecticut en kreeg de dag van mijn aankomst te horen dat ik als verlaat kerstcadeau naar deze musical zou gaan. Zo vertrok ik op mijn derde dag van mijn verblijf met Mark naar New York voor een dag. Na een treinreis van zo’n 1,5 uur (met Metro Nord is er een goede verbinding) kwamen we aan op Grand Central Station.

Na wat shoppen, een maaltijd bij het Hard Rock Café en veel wandelen, gingen we naar het St. James Theater op 44th street. Het theater ligt vlak aan Times Square en is dus makkelijk te bereiken. Wel moest iedereen door een metaaldetector heen, iets wat je in Nederlandse theaters niet snel ziet.

Het theater is prachtig en heb eerder al Something Rotten! gezien in hetzelfde theater. Wel was ik vergeten hoeveel trappen je op moet om op het balkon terecht te komen. Het theater was goed vol en zoals te verwachten bij een Disney musical, waren er ook veel kinderen in de zaal aanwezig.

We hadden de originele Elsa (Caissie Levy) en Anna (Patti Murin) tijdens onze voorstelling, iets waar ik erg vrolijk van werd. Ik had al enkele videos gezien van beide actrices in hun rollen en vond hen beide erg goed in hun rollen. Lang leve de Playbills die mooi aangeven wie de rollen vervullen voor de voorstelling.

Disney staat bekend om geweldige kostuums en set design. Ook in Frozen zijn beide geweldig! De sets ondersteunen het verhaal en helpen met de “magie” van Elsa, ondersteund met geweldig lichtontwerp. De kostuums hebben prachtige details die op de foto’s van de show prachtig te zien zijn en wellicht niet vanaf het balkon. Maar als je vanaf het balkon kijkt, dan twijfel je ook niet over de kwaliteit van de kostuums.

De show begint met de bewoners van Arendelle, de koning en koningin en natuurlijk de jonge Anna en Elsa. Je wordt meteen meegenomen in het verhaal en ook direct een afwijking van de film. Maar ik vond dat zelf absoluut niet erg. Net als in de film schakel je tijdens “Do you wanna build a snowman” over naar de volwassen versies van de karakters.

Twee karakters die prachtig zijn neergezet door middel van poppen zijn Olaf en Sven. Olaf de Sneeuwpop is gemonteerd aan de schoenen van de acteur (of actrice, aangezien Olaf ook door een vrouw gespeeld is). De stem van Chad Burries leek op sommige momenten zo op Josh Gad, die de stem van Olaf heeft verzorgd in beide Frozen films, dat ik toch een keer nog goed gekeken heb. Sven werd neergezet door iemand die in het kostuum zat. En ik kan mij goed indenken dat de houding en de zwaarte van het kostuum dit geen makkelijke rol maakt.

Het grote spektakel stuk vlak voor de pauze was absoluut “Let it go”, waar de krachten van Elsa door lichteffecten over het hele decor zichtbaar werden. De kleding wissel van de kroningskleding naar de welbekende blauwe glitterjurk was in een oogwenk en ik vond het zonde dat ik niet direct zag hoe deze ging. Maar waar Idina Menzel het nummer bekend heeft gemaakt, maakte Caissie Levy het lied zich absoluut eigen. Mark is een fan van Idina Menzel, maar ook hij was laaiend enthousiast over deze versie.

Tijdens de pauze ging het doek op het podium al open en hadden we alvast zicht op Oaken zijn winkeltje. Oaken, gespeeld door Kevin Del Aguila, doorbrak de “fourth wall” door vanuit het publiek te komen en te spelen met het publiek door het woord hygge uit te leggen. Gevolgd door een grappig nummer, waar al zijn familieleden “naakt” uit de sauna kwamen.

Ook in de tweede helft zijn er genoeg hoogte punten, maar een van de mooiste momenten is het moment waarop Anna bevriest. Na een achtervolgingsmoment waar in wit gekleden gekleden castleden als een soort barrière diende, bevriest Anna. De in wit gekleden castleden vormden achter haar een soort ijsrots die van hoog naar laag liep. Met de verlichting erbij was het een prachtig moment.

Ik kan waarschijnlijk nog wel duizend woorden schrijven om deze show te omschrijven, maar eigenlijk moet je deze show gewoon zelf zien om te geloven. Dus hopelijk komt deze Disney musical snel naar Nederland… Of kijk de show natuurlijk op Broadway, of vanaf eind 2020 in Londen als je niet kan wachten.

Frozen the Musical in het St James Theatre in New York City. Doek voor aanvang van de show. Foto vanaf het balkon genomen.
Posted on Leave a comment

Productief met een kop thee

Werken in het Grand café Figi in Zeist met een kop thee

Soms is het niet altijd even makkelijk om een fulltime baan, een huishouden en werk als ZZP-er te combineren. Je maakt soms flink wat uren en het is dan ook belangrijk om tijd goed in te delen voor jezelf. Maar dat is natuurlijk niet altijd even makkelijk wanneer je voor een groot deel je eigen tijd kan indelen. Want zeg nou zelf: het is toch fijner om met een lekker drankje en een zak chips op de bank te zitten en een goede film te kijken, dan na een drukke werkdag nog even je eigen laptop aan te zetten om toch nog even die teksten uit te werken.

Al ben ik pas enkele maanden als ZZP-er aan de slag, is het voor mij wel altijd een kwestie van structuur geweest. De plannen om naast een baan van 32 uur te beginnen met een eigen bedrijf waren er al een tijdje, maar soms is het nog best lastig om de stap te zetten en het gewoon te doen.

Vreemd genoeg ben ik er eigenlijk een beetje erin gerold. Ik had een baan voor 32 uur in de week en kreeg de mogelijkheid om een extra rol te spelen bij Ashtonia, waar ik als vrijwilliger al aan de slag was. Hierdoor was ik ineens al in januari druk bezig in mijn avonduren om allerlei dingen te regelen. Ik vond het leuk en kon daardoor makkelijk thuis komen na mijn werk, mijn eigen laptop aanslingeren en nog even twee uur werken aan documentjes, mailtjes beantwoorden en roosters in elkaar zetten.

Tijdens Ashtonia was het nog makkelijker: als ik op kantoor klaar was, ging naar de locatie toe om de werkdag af te sluiten met een dienst als vrijwilliger. En de dagen dat er geen voorstellingen waren, had ik in de avonden vrij nadat de mailbox bijgewerkt was.

In deze tijd startte ik ook als ZZP-er, waardoor het soms wel lastig te combineren was. Het was niet eens vreemd om ruim 60 uur in de week te werken op een gegeven moment. Maar als je iets doet met passie, dan is het vol te houden.

Maar na de regelmatig van Ashtonia, merkte ik wel dat het ineens lastiger was om na het werk productief te zijn voor mijn eigen bedrijf. Teksten schrijven stond me wat tegen, of ik vond simpelweg de inspiratie niet om de woorden die in mijn hoofd rondspookte op papier te zetten. Ik had ook geen klanten op dat moment en het was ineens moeilijk om weer het hele workaholic beest in mij aan te slingeren.

Op het moment dat ik mijn laptop een dag onder de arm nam, omdat ik mij zat te irriteren aan mijn eigen gebrek aan productiviteit, hervond ik mezelf weer. Aan een tafeltje in een grand cafe met een kop thee had ik ineens een opdracht waar ik al een week of twee tegenaan zat te hikken binnen een half uur af.

Ondertussen zit ik dus regelmatig op de vrije dag van mijn werk een paar uur in een cafe met mijn laptop om te werken. En in plaats van een post schrijven, terwijl je tussendoor ook nog aan het koken/ schoonmaken/ opruimen bent, zit ik nu een paar uur aan de thee. En schrijf ik in twee uur tijd meer teksten dan ik op een dag thuis zou doen.

Ik zeg: Proost! Op een goede productiviteit met een lekkere kop thee.

Posted on Leave a comment

Tips van de programmeur

De laatste 2,5 jaar probeer ik uit mijn eigen comfort zone te komen in verschillende aspecten van mijn leven. Al jaren ga ik graag naar het theater, maar merkte wel dat ik het hierin redelijk veilig speelde. Vaak ging ik naar voorstellingen van bekenden, of naar voorstellingen waar ik al veel over gehoord of gezien had en daarbij wist dat ik hem wel leuk zou vinden. Maar eigenlijk wilde ik wel wat uitdaging.

Doordat ik als vrijwilliger bij Ashtonia gewerkt heb drie seizoenen, heb ik Peter Kolsters leren kennen. Erg handig, want hij heeft voor het seizoen 2019-2020 als programmeur de voorstellingen voor theater Figi geboekt. En samen met een medevrijwilliger eens de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd om tips voor voorstellingen die we niet mochten missen.

Ondertussen ligt er dus een boekje op mijn bureau met alle voorstellingen van dit theaterseizoen met bij een hele reeks aan voorstellingen een aantekening. Van voorstellingen die ik eigenlijk niet mag missen, tot voorstellingen die Peter wel wat voor mij vond.

Zo nu en dan, op de momenten dat ik wat afleiding kan gebruiken, pak ik het boekje er bij om te zien welke voorstellingen er voor die periode worden aangeraden. Zo ben ik naar een horror voorstelling geweest, terwijl dit absoluut niet mijn genre is. Maar desondanks vond ik deze productie ontzettend goed in elkaar zitten en kan ik er geen spijt van hebben dat ik hierheen ben gegaan.

Of nog zo’n pareltje die ik ondertussen hebben mogen zien hierdoor: zangeres LAVALU met haar show Midair. Een prachtige combinatie van klassieke en popmuziek. Als ik de omschrijving alleen in het gidsje had zien staan, was ik waarschijnlijk niet naar de voorstelling gegaan. Maar door de tip en het feit dat ik even het huis uit wilde, heb ik een prachtige avond gehad. En stiekem draai ik de muziek van LAVALU nu regelmatig als ik aan het werk ben. Lang leve Spotify, zeg ik dan maar.

Als ik mensen een tip mag geven: durf om tips te vragen voor theatervoorstellingen. Dat je nog niet van iemand, of een groep, gehoord hebt, hoeft namelijk zeker niet te betekenen dat een voorstelling niet goed is. Misschien heb je geen programmeur in je omgeving die tips kan geven, ik snap dat niet iedereen deze luxe heeft. Maar wellicht heb je wel een bekende die graag naar het theater gaat, of misschien bij een theater werkt. Vraag het eens na en wellicht krijg je pareltjes van tips, waarbij je je eigen horizon kan verbreden.

Het is tijd voor mij om mijn boekje er weer eens bij te halen en te zien naar welke voorstelling ik nu eens zal gaan… Dank je wel, Peter, voor al je tips!

Posted on Leave a comment

Horror – Jakop Ahlbom Company – Programmeurspresentje – Theater Figi

In juli boekte ik zonder veel onderzoek te doen het programmeurspresentje bij Theater Figi. Vier voorstellingen in verschillende genres door het jaar heen. Daarnaast was de programmeur enthousiast over de voorstellingen die hij geboekt had, dus ik heb vertrouwen in hem gehad. Pas nadat het theaterseizoen begonnen was, ben ik verder gaan kijken naar de vier voorstellingen… En dan zit je ineens bij een horror voorstelling, terwijl dat het genre is wat je met het uitzoeken van films standaard meteen overslaat.

Maar ondanks het feit dat horror absoluut niet mijn genre is, ben ik de dag na mijn verjaardag toch naar het theater gegaan. Wel verruilde ik mijn stoel op de eerste rij, voor een stoel achterin de zaal. Iets in mij vertelde mij dat dit verstandiger zou zijn. Plus door achterin de zaal te zitten kon ik naar de geluidstechnici kijken die op dezelfde rij zaten en tijdens de voorstelling vond ik nog een stukje techniek wat ik kon bestuderen.

Alleen was ik, zodra de voorstelling begon, wel direct geïnteresseerd in wat er op het podium gebeurde. Niet alleen de cast, maar ook het decor trok meteen de aandacht. De relatief kleine cast van acht vertelden hun verhaal verdeeld over de drie delen van de set: de woonkamer, de keuken en de tuin. En door het gebruik van licht, of het openen/ sluiten van een gordijn werd de aandacht getrokken naar het deel waar de belangrijkste verhaallijn plaats vond. Of in sommige gevallen was het beeld wat geprojecteerd werd op het scherm tussen de woonkamer en de keuken hetgeen wat het verhaal voor een moment vertelde.

Wat voor de horrorliefhebbers misschien iets is waar ze over twijfelen, als ze horen over een horror voorstelling in het theater, is of de effecten wel goed overkomen. Want ja, hoe doe je de special Effects die ze in films gebruiken op een podium? Op het moment dat je in het verhaal zit zijn er genoeg momenten waar de productie hun effecten ontzettend goed laten uitkomen. Oké, je ziet misschien niet het moment waarop een bezeten lichaamsdeel wordt afgehakt, maar de effecten die erbij horen dan weer wel… Inclusief het feit dat bovengenoemd bezeten lichaamsdeel zijn eigen leven leidt op het podium. Natuurlijk komen er ook klassieke effecten voorbij, zoals een hoofd wat 360 graden draait, een tong die uitgetrokken wordt en alien-achtige wezens die overal vandaan komen.

Pas op het einde van de voorstelling merk je aan de spelers in hoeverre zij naast acteurs ook daadwerkelijk dansers zijn. In de laatste vechtscene valt het op hoe zeer dans gebruikt is als een basis in de choreografie hiervoor. Maar het is niet storend voor degene die niks hebben met (moderne) dans. 

Op het moment dat je je laat meesleuren in het verhaal, zullen horrorliefhebbers deze theatervoorstelling zeker kunnen waarderen. En zelfs ik, die absoluut niet van horror houdt, heb deze voorstelling kunnen waarderen… Maar ik moet dan wel bekennen dat ik naast het volgen van het verhaal meer gelet heb op het theatrale en de techniek. Plus ik heb op strategische momenten even naar de technici gekeken in de zaal. Wel is Horror een show die samenhangt met uitstekend teamwork tussen de cast en crew.

Naar mijn mening is de voorstelling Horror van de Jakop Ahlbom Company zeker een aanrader, ook voor mensen die normaal liever een horrorfilm aanzetten dan naar het theater gaan. Maar ook voor theater liefhebbers die normaal niet zo van de horror zijn. Het is een uniek stuk theater.

Maar stiekem was ik persoonlijk wel blij dat ik nog enkele bekenden tegenkwam na de voorstelling om even wat mee te drinken, zodat ik niet alleen door het donker naar huis hoefde te lopen.

Posted on Leave a comment

LAVALU – Midair – Theater Figi

Tijdens de seizoensopening van Theater Figi in Zeist klonk er voor de voorstellingen van die avond een piano door de foyer. Mooie melodiën met prachtige teksten, gezongen met een heldere stem. Het intrigeerde mij en ik werd nieuwsgierig naar deze zangeres. Programmeur Peter Kolsters wist mij te vertellen dat zij in november naar het theater zou komen voor een show en deze woorden zijn mij toen bijgebleven.

Op een frisse novemberavond begaf ik mij naar de kleine zaal van theater Figi, een pas gerenoveerde zaal met een gelijke vloer. In plaats van op normale plaatsen in de zaal, werden we uitgenodigd om rondom de vleugel te zitten. Met zo’n veertig bezoekers was de zaal anders half leeg… En eerlijk gezegd werkte de setting perfect voor deze voorstelling.

LAVALU combineert in haar shows klassieke muziek met popmuziek. Een combinatie die misschien niet voor de handliggend is, maar welke werkt voor haar. Op het podium is het alleen de combinatie van haar stem en haar pianospel (en nee, ik vergeet het werk van de geluidstechnicus in dit geval zeker niet) die de zaal vullen en de luisteraars meeslepen in de wereld van LAVALU.

Op het moment dat LAVALU achter haar piano zat, leek haar wereld slechts te bestaan uit de piano en zijzelf. Ze ging op in haar muziek, in haar spel en in haar zang. Zo werd het publiek meegenomen in haar wereld, in haar muziek, en dat was prachtig. Het publiek leek tussen de nummers door haast de magie van de muziek niet te willen doorbreken met applause. Alsof iedereen eerst even moest landen na de gespeelde nummers. Er zijn niet veel muzikanten die dit voorelkaar krijgen.

Al was het optreden niet heel lang, het was oprecht prachtig. Mocht je de kans krijgen om een optreden van LAVALU bij te wonen, dan raad ik je zeker aan om te gaan. Het is absoluut de moeite waard.